آن سفر کره که صد قافله دل همره اوست                   هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

ا

صحبت عافیت گرچه خـوش افــــتاد ای دل                   جانـب عشق عزیـز است فرو مـگذارش

ا

ا

دیشب باز هم خواب دیدم.

اینبار آزاد شده بود. صبحش بهش مرخصی داده بودن. با چندتا مامور بودش. خوب بود و خندان و با شیطنت همیشگی توی چشم هاش. تا وقت رفتن تنها گیرش نیاوردم. حالش رو پرسیدم گفت به جز بازجویی های طولانی مدت، خوب. با مامورها رفتن. مستِ همین دیدار چند دقیقه ای بودم و دست هام نمی رفتن به نوشتن خبر...که دوباره برگشت...

تنها این بار. گفت آزاد شد...بغلش که کردم، خواب نبود انگار...از نزدیکیش بود یا عطرش که همه ی دلتنگی این روزها پرید...همه ی این روزها رو گفتم براش...از آمد و رفت های مادرش و جواب های سربالای دادسرا و وکیل هایی که عوض کردیم...همه رو گوش می داد. مثل همیشه که همش من حرف می زدم...همین وکیلِ آخری بودم که اصلا راضی نیستم ازش و گفتم خدا رو شکر که لازم نشد به استفاده ازش...داشتم می پرسیدم چکار می کردیم بهتر بود...که پریدم از خواب...

اتوی خوابم یادم هست همش یاد خدا بودم...فکر کردم چقدر زود برگردوند به ما...رحمت داشت خدای خوابم...

ا

چشم هام که باز شد، همه چیز پریده بود...الان 11 روزه که نیست و همه ی خبرها هم تنها حالش خوبه ست...بد بیدار شدم...خدا هم نبود دیگه...

ا

من همش دلتنگ اینم که اونجا، توی اون اتاق کوچیک تنها، وقتی که لابد کاری نداری جز فکر کردن...فکر کنی که برام مهم نبودی...که بقیه ای بودن توی زندگیم...شک کنی به دوست داشتنم...و ندونی که این بیرون، قلبم یک لحظه از دوریت آروم نمی گیره...و اشک هام بند نمی یاد...و همش و همش و همش به یادت هستم...

یا از اون بدتر...فکر کنی لیاقتش رو نداشتم...و خط بکشی دورم...و به یادم نباشی اصلا توی همه ی این لحظه هایی که بیرون سخت تر می گذره بدون خودت...

ا

و اصلا نمی دونم چیکار کنم که جبران بشه کمی از این تندی ها و بدی های آخر...شاید یک وقتی که پیش مادرت هستم، حس کنی یکبار...یا وقتی توی چشم های پدرت نگاه می کنم که همون چشم های مهربان رو داره...یا شاید دست بندت رو که بستم دور مچم، بو که می کنم به یادت، بفهمی یکبار...جا بخوری...چه می دونم...نشانه ای...

ا

اکاشکی می دونستم که بخشیدی من رو...که می دونی که مهم ترین هستی برام...که دوستم داشتی هنوز...

به یادم باشی کاشکی...

ااا

نه که  دیشب یادم نبود. دیشب، ده بار نوشتم و پاک کردم. دیدم آخه من با چه رویی باید برای تو بنویسم؟

ا

بعد از همه ی اذیت کردن ها و دعواها و گیر دادن های همیشگی...و مهربانی و آرامش و حوصله ی تو...بخدا خیلی دلتنگم...با هیچی هم درست نمی شه...نه با خونه تون رفتن و مادرت رو دیدن و توی اتاقت نفس کشیدن حتی...

من اصلا آدم بشو نیستم...حتما باید در بند بشی تا دست و دلم بلرزه از نبودنت و نشنیدنت و بو نکردنت...

ا

حالا من با چه رویی برای تو بنویسم؟ برگرد عزیزِ دلم...بند، کی جای توست؟

ا

آشنای عزیزی ایمیل زده برام از راه دور. که نوشته هام مبتذل شدن....پرسیده چطور از نوشته ای مثل گردنبد (همین بود منظورش فک کنم) رسیدم به این روایت های بی ارزش مثل چند پست قبل...کجاست عاشقانه نویسی های گذشته؟

ا

خب، جوابش اینه: عشقی نیست!...چه کنم خب؟ مرد نمی گم نیست. یکی هست همین نزدیکی ها...تنها چیزی که نیست، کمترین احساسه. بابت همین حس نداشته هم چند روز پیش بهم می گفت مواظب باش رابطه مون رو قاطی احساست نکنی...می تونستم همونجا خفه ش کنم...بهش گفتم بهتره مواظب خودش باشه که عاشق من نشه چون هیچ علاقه ای بهش ندارم و ممکنه آسیب ببینه...رو کم کنی نبود. علاقه ای نیست واقعا...فقط همین تذکرهای خودخواهانه ی هر از چندگاهشه که دیگه آرامش هم نیست...

یکی دیگه هست که علاقه هست...اینجا نیست ولی...ماهی یکبار، شاید هم رو ببینیم...اینقدر دوریم از هم و هر دو اینقدر شلوغ که رابطه ی از راه دورمون بیشتر دعواست و وقتی به هم می رسیم رفع و رجوع کینه ها و تا آشتی کنیم وقت خداحافظی دوباره...

کسی دیگه ای هست دورتر از دومی...آدم دوباره سر و کله پیدا شده ی یه رابطه ی قبلی...که اصلا نمی دونم کجا می تونم بذارمش و اینقدر از تجربه ی قبلم خسته م که انگار حوصله ی امتحانش هم ندارم...خودش هم که تنها کاری که نمی کنه کمکِ...خسته تره از من لابد از تجربه ی خودش و آدم های اطرافش که از من قاطی ترن شاید...

عشق، نیست ولی....از خودم مرد بسازم و اسب و قصر؟ چه کنم خب؟ داستان سرای خوبی اگر بودم شاید...

ا

چند شب پیش خواب می دیدم بچه دار شدم. پسر بود. خیلی بزرگ نسبت به یه بچه ی تازه به دنیا اومده و سنگین...دوست داشتم دختر باشه. پدرش هم نمی دونم کی بود. افسرده بودم. فکر می کردم بچه رو ولش کنم تو خیابون...دلم نمی اومد...گذاشتمش خونه...مثل یه عروسک بزرگِ همش خواب بود. خواستم برم بیرون، بوسیدمش...وقت برگشتن، سراغش رو گرفتم...خواب بود باز...رفتم پیشش، بغلش کردم به سختی و بردمش اتاق خودم که جلوی چشمم باشه...کاری که نداشت بچه ی طفلی...هر از چندگاهی دستی می کشیدم به موهاش یا بوسه ای...خواب بود همش...

بیدار که شدم نبودش...شب با مرد اول حرف می زدم. گفتم خواب دیدم بچه دار شدم...گفت خوب بود؟ گفتم پسر بود...با ناامیدی گفتم...ولی خوب بود...آروم گفتم...روم رو اونور کردم بعدش و دیگه حرف نزدیم...و من ته قلبم دلم بچه م رو می خواست که توی خوابم جا مونده بود...کاری که نداشت طفلی...می بوسیدمش گاهی فقط...خواب بود همش...

تازه شبش توی رختخواب سینه هام تیر می کشید از درد شیر...پسـ.تانه خب چه می فهمه این ها رو...حالا من هی بهش می گفتم بچه مونده توی خواب...آروم می گرفت مگر؟ باور کرده بود خب...شیر داشت...

ا

نه که دلم عشق نمی خواد...که دست یکی از این مردها رو که می گرفتم، گرما از توی انگشت هام می رفت تا قفسه ی سینه م...که روش رو که اونور می کرد، پشت گردنش از لای موهاش و یقه ی پیراهنش انگار جای لب های من بود برای بوسیدن...نه که دوست نداشتم کادو که می گیرم این بار از مردی، خونه که می رسم، درش که می یارم از کیفم از لای نایلون و کاغذ کادو...دست های مرد رو می دیدم وقت خریدنش...لبخندش...نگاهش...بعد کادو رو که می ذاشتم روی قفسه ی کتاب ها انگار عکس مرد بود با دست هاش و لبخندش و نگاهش به من، نه به کادو که می خرید...

ا

حالا که چی؟ اینقدر خوبم با همین ها. زندگیم یک روال عادی نسبتا آرومی داره. کارم خوبه، دوست هام خوبن، تصمیم های خوبی می گیرم...بعضی وقت ها استفراغ می گیرم فقط...باید بدوم برم دستشویی و هی عق بزنم تا دوسِت دارم های نگفته و بوسه های نکرده و دست های نگرفته ی باد کرده ی روی دلم خالی بشن و بریزن بیرون...بعد که سیفون رو می کشم و دهنم رو توی روشویی می شورم، خوب می شم باز...و زندگی برمی گرده به روال عادی نسبتا آروم...کار خوب، دوست های خوب...تصمیم های خوب...

اا

امروز دومین سالگرد ابراهیم لطف الهی، دانشجوی کرد بودش که توسط اطلاعات بازداشت شده بود و بعدش خبر خودکشی مشکوکش رو به خونواده ش دادن. درحالیکه هیچ وقت اجازه ی کالبدشکافی داده نشد و جسدش بدون اطلاع خانواده، دفن شد، گفته می شه که تحت شکنجه های شدید کشته شده.

ا

امروز با چند نفر از دوستان به همین مناسبت رفته بودیم سر خاکش. ما دیرتر رسیدیم و خبری از بقیه به جز خانواده ش نبود. و البته چندتا ماشین پلیس و کلی سرباز مسلح که تمام اطراف رو محاصره کرده بودن. پدر پیرش رو قبلا وقتی برای گرفتن پرونده ی پسرش رفته بودم خونه شون، دیده بودم. بالای 70 سال داره، خیلی لاغر و شکسته ست. همونطور که کنار ما ایستاده بود، آروم گفتش که قبل از رسیدن ما خیلی شلوغ شده، ولی مامورا همه رو پراکنده کردن.

همین حین ها یکدفعه ماموری به تندی اومد و رفت سراغ دخترش که کنار خاک نشسته بود و مخفیانه با موبایلش یه عکس از مامورا گرفته بود و سریعا موبایلش رو گرفت و خیلی خشن گفت که اجازه ی عکسبرداری نداره کسی و بدون اینکه جواب اعتراض های دختره رو بده، برگشت سمت مامورها.

بعدش یه لباس شخصی از فاصله ی نه خیلی دور، مشغول فیلمبرداری از ما شد که همون دختر و بقیه ی خانواده به شدت اعتراض کردن که وقتی به اون ها اجازه ی عکس گرفتن داده نمی شه، اونا هم حق فیلم گرفتن ندارن و مجبور شد دوربینش رو کنار بذاره. بعدش چندتا از پلیس ها اومدن و مودبانه خواستن که افراد به جز خانواده (که در اون لحظه فقط شامل من و سه دوستم می شد!) بعد از فاتحه برن و نمونن. ما هم دوباره تسلیت گفتیم و رفتیم سمت ماشینمون. پایین تر، بچه ها دوباره وایسادن برای اینکه برن سر خاک پدرشون. همین که از ماشین پیاده شدیم، سه نفر از یه ماشین سمند نقره ای با شیشه های دودی اومدن بیرون، همراه با دوتا از لباس شخصی هایی که بالاتر هم بودن و سریع مختار زارعی رو صدا کردن طرف ماشین...خواهرش رو گفتن طرف دیگه وایسه و توی کمتر از یک دقیقه بدون اینکه اصلا بفهمیم چه اتفاقی داره می افته، سوارش کردن و گاز دادن و رفتن و ما هنوز گیچ بودیم از اینکه چی شد؟!

اا

وقتی خواهره برگشت سمت مزار ابراهیم لطف الهی و به مامورای انتظامی شکایت کرد، گفتن به اونا هیچ ربطی نداره و به هرحال تا غروب هم آزاد می شه. و البته تا الان که ساعت از 11 شب گذشته، خبری ازش نشده.(الان دوستم خبر داد که رفتن خونه شون رو هم تفتیش کردن). بعدا مشخص شد 10 نفر دیگه هم قبل از ما به همین ترتیب توی مراسم امروز بازداشت شدن. یعنی مامورا جلوی جمع مودبانه تقاضای رفتن جمعیت رو می کنن و دورتر، اطلاعات دستگیر می کنه. بعدش هم که تلفن و تلفن کاری ها برای خبررسانی و چه کنیم چه نکنیم...

اتا به حال فقط خونده بودم "بازداشت خودسرانه و بدون حکم" و حالا از نزدیک هم دیدم. اینقدر ساده و سریع اتفاق افتاد که دوستم هر از چند دقیقه یکبار برمی گشت می گفت چه مفت مفت گرفتنش ها !! واقعا باور اتفاقی که جلوی چشممون افتاد خیلی سخت بود.

اا

یک مردمی بابت توی خیابون جمع شدن، کشته می شن و بقیه همه شاهدن از  نزدیک...عده ای نصفه شب حمله می شه به خونه شون و بازداشت می شن...بقیه همه فرزندی، آشنایی، کسی رو دارن دربند که همش نگرانش باشن...

بعد امروز، یک نفر رو جلوی چشم من گرفتن، و من انگار آب شدم از ترس...استرس این اتفاق بود یا خجالت این ترس بی موقع، سردرد وحشتناکی گرفتم که تا سه تا کدئین نخوردم آروم نگرفت...اینجوری نبودم قبلا...ترسو شدم خیلی...دارم می رم بخوابم...

ا

این اسم برنامه ی ساعت ده و نیم دیشبه که اولین قسمتش بود که می دیدم. مناظره ی شریعتمداری (مدیر مسئول کیهان) و کواکبیان (مدیر مسئول مردم سالاری و نماینده مجلس).

در جریان نیستم که این برنامه که مناظره های پیشتری هم داشته دقیقا از کی شروع شده و مربوط به قبل از بیانیه ی آخر موسوی هست یا قبلش. با این حال برنامه ی دیشب که زودتر می خواستم درباره ش بنویسم ولی فرصت نشد، هرچند شاید حرف جدیدی برای جنبش سبز و افراد در جریان اخبار روز نداشت، ولی احساس می کنم برای فراهم کردن فرصت استفاده از تریبون صدا و سیما که رسانه ی بخش قابل توجهی از سایر افراد هست، واقعا عالی بود.

ا

تیتروار اگر بخوام به گفته ها اشاره کنم، این بود که کواکبیان حسابی موضع کیهان رو برد زیر سوال و شریعتمداری رو بازجو خوند و گفت روشی که توی روزنامه ش پی گرفته اینه که هیچ آدم سالمی توی نظام نمونده و همه یا جاسوس اسراییل و آمریکا هستن یا بودن یا قراره که بشن ! همینطور گفت چطور اگر یکی از مقامات دولت فعلی ملاقاتی با مقامات خارجی داشته باشه به نفع مصالح نظام هست ولی اگر خاتمی که هشت سال رییس جمهور کشور بوده همین ملاقات رو داشته باشه حتما از غرب خط گرفته؟

و همینطور اشاره کرد به راهپیمایی سکوت روز 25 خرداد که از طرف دولت به خشونت کشیده شد و گفت که مردمی که با سکوت اومدن توی خیابون و از روی اشتباه یا هرچی تصوری دارن از اشتباه در انتخابات، نباید باهاشون اون برخورد می شد. اینجا شریعتمداری گفت که اون راهپیمایی اساسا بدون مجوز بوده و فرقی نداره که سکوت کردن مردم یا نه و کواکبیان گفت جشن پیروزی طرفداران احمدی نژاد هم بدون مجوز بوده ولی چرا هیچکس به اون ایرادی نگرفته پس؟!

در مقابل شریعتمداری گفتش تمام کسانی که اون توی روزنامه ش بهشون جاسوس گفته طبق اسناد و مدارک هست. نمونه ش هم مهاجرانی و کدیور (و یه نفر دیگه هم اسم برد که یادم نیست) که یار شفیق اصلاح طلبا بودن و الان فرار کردن و پناهنده شدن.

ا

می خوام اینجا از همین حرف آخر شریعتمداری نتیجه بگیرم که ما در رهبری داخلی جنبش، به اعتدال و مدارا با نظام نیاز داریم. اگر موسوی، کروبی یا خاتمی هرکدوم واقعا بخوان بی پرده صحبت کنن (جدا از اینکه اعتقاد واقعیشون به طرف شعارهای مردم هست یا اصل نظام) بدون شک باید مثل باقی فعالای سیاسی فرار کنن از ایران.

این دلیل نمی شه که خواست مردم محدود به همون چیزیه که از دهن موسوی می یاد بیرون. که دقیقا شعارها و واکنش های مردم علیه اصل نظام و  رهبری، خواستشون رو کاملا نشون می ده. بنابراین من کاملا مخالف وادار کردن موسوی و بقیه هستم به اعتراف به شعارهای مردم. برعکس من کاملا فکر می کنم خوبه که این ها همین اعتدال خودشون رو حفظ کنن و این کمک می کنه به مردم تا در پناه اعتدال این رهبرها، به روش خودشون مبارزه کنن.

این همه خشونتی که الان نسبت به جنبش سبز و فعالای سیاسی و اجتماعی داره اعمال می شه من تصور می کنم اگر در شرایط دیگه ای غیر از این می بود، میزانش به شدت بیشتر می شد. الان صرف در پناه اون اعتدال ادعا شده از طرف رهبران سیاسی باعث می شه تا جلوی خیلی ضربه ها گرفته بشه.

علاوه بر این ها، اینکه صدا و سیما این فرصت رو فراهم کرده تا بعضی از حرفای جریان معترض هم به گوش مردم برسه، بدون شک ناشی از فشار جنبش و به ستوه اومدن حکومته که مجبور شده اون وجهه ی بی تفاوتی که انگار هیچ اتفاقی نمی افته ای که اوایل به خودش گرفته بود رو کنار بذاره و حتی توی صدا و سیما بیاد درباره ش حرف بزنه. و حالا همین که در اثر فشار مردم به وجود اومده، باعث می شه تا عده ی بیشتری از مردمی که تنها رسانه شون صدا و سیماست (قشرهای پایین تر اجتماع) هم بالاخره حرفای بی طرفانه تری درباره ی این جنبش رو بشنون و همین خودش فرصتی برای جذب افکار سایر توده ی مردم هست.

و به نظر من این توده ی مردم دقیقا وقتی جذب این جنبش می شن که صدا و سیما نماینده ای از جنبش رو دعوت می کنه که تماما اعتدال رو رعایت می کنه و صرفا خواسته های قانونی مردمی رو که بهشون خشونت روا شده، مطرح می کنه.

اا

وگرنه کسی که در سطحی از اجتماع هست که تنها رسانه ش صدا و سیماست (حتما به ا.ن هم رای داده!) می شه حدس زد که هیچ مشکل عمده ای با این حکومت نداره و اگر مثلا همین کواکبیان بیاد بگه بله گور بابای نظام و این مردم دموکراسی می خوان، معلومه که دقیقا احساس خطر و توطئه می کنه.

یعنی صدا و سیما یک نوع گزینشی داره که مسلما اصلا تریبونش رو در اختیار منتقد دولت (چه برسه به نظام) قرار نمی ده و حالا همین گزینشش به نفع جذب افکار مثبت نسبت به جنبش سبز عمل می کنه.

ا

این رو هم اضافه کنم که قطعا من وقتی از موسوی و کروبی به عنوان رهبر جنبش اسم می برم، صرفا منظورم نقشی هست که (به نظر من خیلی خوب) دارن ایفا می کنن وگرنه همونطوری که گفتم این رهبری به هیچ وجه به معنی اینکه مردم صرفا دنبال خواسته های مطرح شده از زبان این ها هستن، نیست. که مردم بارها خواسته های آزادی خواهانه ی خودشون رو زیر سایه ی همین رهبری و خیلی بلندتر از صدای اون ها، بیان کردن.

و در عین حال که اعتدال در گفتار به خصوص موسوی رو مفید می دونم، انتقاد از صراحت لهجه ش رو هم مفید می دونم. برای اینکه مدام بهمون یادآوری بشه چی می خوایم، کجا ایستادیم، چقدر هزینه دادیم و چقدر جلوتریم همچنان از به اصطلاح رهبرانمون؟ این جلو بودن به نظر من همون راه رسیدن به پیروزی با آگاهیه.

ا

به قول مجری این برنامه که خیلی هم قیافه ی اصول گرایانه ی ا.ن ی داشت (که اگر غیر از این بود مسلما توی صدا و سیما کار نداشت. فقط قیافه ش هم کاملا منطبق بود!) و خوشم اومد یه جا کواکبیان بهش گفت شما هم بی طرف نیستین، رو به فردا داشته باشیم ! فردا از آن ماست...

ا

چند روز پیش که دخترخاله م رو دیدم، ازم خواست ازش زیست بپرسم برای امتحان فرداش. اینجوری شد که یاد سال اول دبیرستان خودم افتادم و اینکه زیست رو چقدر دوست داشتم واقعا و فک کنم به اینکه چرا من نرفتم تجربی؟!

البته یادم هست. اون موقع من ریاضی هم واقعا دوست داشتم  و مهندس شدن و اینا هم دوست داشتم خیلی زیاد. برعکس واقعا از دکتر شدن متنفر بودم. یعنی احساس خیلی بدی داشتم از اینکه شغل خیلی کلیشه ای هست و نمی دونم چرا اینقدر مطمئن بودم که حالا حتما پزشکی می یارم و بعدا دکتر می شم ! که بعدش اولین کسی که بهم بگه خانم دکتر، خودم رو بکشم !

عوضش الان خیلی احساسم عوض شده. یعنی چندباری که با خاله م و یکی دیگه از آشناهای ماما رفتم بیمارستان و اون جو اونجا و دکترا و پرستارا و مریضا رو دیدم، احساسم دیگه اونجوری نبود...بعدش هم فهمیدم اصولا از رشته ی ریاضی، آدم خاکبرداری شن های کویر هم بیاره، می تونه مهندس باشه و کجای این کلاس داره؟

ا

خلاصه دخترخاله م داشت بیماری های در اثر کمبود ویتامین D رو توضیح می داد و منم توی همین فکرا بودم که یکدفعه به ذهنم رسید که چرا من یکسال دیگه نشینم پشت کنکور و برم تجربی اینبار؟!! یعنی واقعا یکسال بشینم بخونم ها این دفعه ! (آخه تجربیه دیگه، شوخی که نیست). بعد به این فکر که رسیدم دیدم اگر قراره یکسال بشینم بخونم، واقعا من خیلی وکالت رو هم دوست دارم و خیلی هم مرتبط با کارایی که می کنم هست و چرا انسانی نخونم؟ اتفاقا خیلی از دوستامم بهم توصیه کردن که برم انسانی...

از اونور اصلا مطمئن نیستم که من واقعا یکسال بتونم همه چیزم رو کنار بذارم برای درس...یعنی اگر بخوام دکتر بشم یا وکیل می دونم که باید اینکارو بکنم. ولی نمی تونم تصمیم بگیرم که اگر یکسال از این کارام بگذرم، گیرم که بعدا بتونم دوباره برگردم به کارام، این یکسالی رو که از دست دادم، این کاری رو که ول کردم نصفه نیمه، بعدا پیشمون نمی شم؟ درحالیکه همه ی وجودم کاری که الان دارم می کنم رو دوست داره؟

اینجوری شد که گیج شدم باز. فک کردم بشینم همین زبانم رو بخونم امسال بلکه قبول شم همینجا...اینجوری نزدیک کارم هستم، درسم می خونم، بعدش هم که کارم و درسم تموم شدن می تونم برم دنبال هنرپیشگی که واقعا دوست دارم !

 ا

اَه اَه اَه ! خب من چیکار کنم که بقیه همه از همون اول می دونن می خوان چه کاره بشن؟! من همه ی اینا رو نه که فقط دوست داشته باشم، که مطمئن هم نیستم اصلا اگر هر کدومشون رو انتخاب کنم، بعدا برای یکی دیگه شون پیشمون نشم؟

و حالا با همه ی این گیجی و تصمیمی که هنوز نگرفتم و نامطمئن بودن، تنها احساسی که ندارم از دست دادن زمانه که همین آخری روزی 10 بار عین ورد توی گوشم خونده می شه که در آستانه ی 20 سالگی هنوز تصمیمی نگرفتن برای درس و آینده بسیار خطرناک و دیر است ! نمی دونم من این همه درس خونده ی بیکار و علاف که ریخته، چه گلی زدن به سر پدر مادرشون که پدر مادر من بابت نزدنش اینقدر هی من رو سرزنش می کنن. از اونور این همه آدم درس نخونده ی باشخصیت داریم ! (ایناها دیگه نمونه ش!) بعد هم درس خوندن واقعا تنها چیزیه که هیچ وقت به نظر من براش دیر نمی شه. ندیدین این آدما رو سر 40 سالگی و بیشتر می شینن قشنگ با خیال راحت شروع می کنن درس خوندن؟

ا

حالا این جامعه ی ما همه چیزش سنتیه...همه چیزش همونطور مونده...عدل باید تو این دخترا رو فرستادن دانشگاه پیشرفت کنه ! خداوکیلی جای خودکشی نداره؟! مملکته داریم؟!

ا

ا

پی نوشت: این کاری که الان دارم می کنم و هی راه به راه بهش اشاره شده، نمی تونم الان توضیح بدم. به زودی علنی خواهد شد.

ا

نمی دونم چرا این بار اینقدر منتظر این اتفاق دیشب بودم.

ا

تا به حال اینقدر روزها رو نشمرده بودم...هی روی تقویم حساب کتاب نکرده بودم...اینقدر آخرین بارمون رو مرور نکرده بودم...نه اینطوری...شب که نبود. اون رو یادم بود خوب...شاید ربطش به دم صبح بود...قبل از خدافظی...که از پشت چسبید به من و همونجوری ایستاده کنار تخت شروع کردیم...تا بعد که من افتادم روی تخت و اون همونطور وایساده بود...

یادم هست قشنگ که یه درد عجیبی از بین پاهام تا توی دلم می رفت انگار...و همراهش عطش شدید خواستن...یادم هست خودم بودم اخم کرده نمی دونم از درد یا آفتابی که از پنجره می رسید به اتاق و می گفتم باز هم...و درد و سرعت و فشار و همه چی بیشتر می شد...و خوشی غریب پنهان...

بعدش اون از اتاق می رفت بیرون و من درازکش روی تخت، سختم بود پاهام رو جمع کنم...یادم نیست ولی خوب که قبل از اینکه بره بیرون بود یا بعد از اینکه برگشت که پرسیدم ازش که اومد...؟ گفت نه، بدهکار باشم این بار رو...خندیدیم بعدش برای اینکه بدهکار بود به من از شب قبلش و ته ریشی که حوصله نکرده بود بزنه...

ا

و از همون صبح من منتظر بودم...خب وقتی همه ی کنترل رو بدی دست دیگری و همه چیز رو بذاری پای اعتماد همینه...بعدش اصلا نمی دونی چیزی شد...نشد...اگر اومد و شد، سهم تو چقدر بود؟ سهم اون چی؟ حالا گور ننه بابای جامعه ی سنتی، تو مدرنش هم حساب کنی، آبروریزی نیست اولین بار و ...؟ چقدر ناشی؟ چقدر بی توجه؟ بعد اسمت هم هست روشنفکر؟ اصلا حالا وقت این هاست؟ چه کار کنم من با این دم بریده ی جنبیده که حالا رسیده به گردالی کوچیک درونم و چند ماه بعد تازه می خوان چیزی بشن...؟ بگذرم ازش و هیچ وقت نفهمم چی می تونست باشه...کی می تونست بشه...چه شکلی...به کدوممون می رفت...ایدیولوژیش چی می شد...باورهاش چی ها...سر به راه می بود...سنت شکن می شد...چجوری می خندید...چجوری غمگین می شد...عاشق کِی می شد...

ا

نگهش دارم یا و فرار کنم برای فرصت فهمیدن همه ی این بالایی ها...بعدش کجا برم؟ چجوری برم؟ چقدرش پای منِ چقدرش اون؟ اصلا اگر نخواست، باید نگهدارم؟ اصلا مگر باید نظر بخوام؟ مگر من می خواستم؟ اینجوری، اینجا، الان؟

هفت روز گذشت...و من هفت روز هی روزها رو شمردم و روی تقویم عقب جلو کردم...و هفت ها بار آخرین بارمون رو مرور کردم و یکبار گذشتم ازش و بار دیگه نگهش داشتم...تا دیشب...

ا

اتفاق افتاد. توی دستشویی...فقط چند قطره...اومدم بیرون، نوار گذاشتم و رفتم توی تخت...یک چیزی خالی بود...یک چیزی که می دونم که بود...مطمئنم که بود. و دیشب تموم شد...همه چیز از بین رفت...هیچ وقت معلوم نشد چی می تونست بشه...اینجوریه که چند قطره خون همه چیز رو می شوره و با خودش می بره...و بعدش هیچی نیست به جز چند قطره خون...

ا

مسئله این نیست که سرم شلوغه، وقت پیدا نمی کنم یا دستم به نوشتن نمی ره ( که همه ی اینا هست)، مسئله اینه که من فارسی یادم رفته اصلا !

ا

یک عمر من فارسی حرف زدم، خوندم، نوشتم،...الان یه دو ماهه همه ی ارتباطاتم شده با دوستای کردم و هیچ وقت خوندن ندارم و داره کلا فارسی یادم می ره !! واقعا می گن زبان فراره همینه ! بعد اینه که یک وقتی مثل الان که هم وقتش هست، هم حسش هست، هم کلی حرف برای نوشتن، مغزم تعطیل شده.

از اول هم حس می کردم یه بخشی از حافظه م داره پاک می شه ها...ولی فکر نمی کردم که اینقدر وضعم داره وخیم می شه که وقتی با یه نفر که از 19 سالگی، 19 سال خارج بوده و اونوقتی هم که ایران بوده، فارسی زبان دومش بوده (کردی اول بوده)، سر اینکه فارسیش از من بهتره، نزدیک بود رگم رو بزنم ! چه می دونستم طرف هم فهمیده بود که ادعاش می اومد واسه من دیگه...!

ا

خلاصه قبل از اینکه کم کم همه ی الفبا از یادم بره، نشستم تند تند فارسی می خونم که جبران کنم. اینترنتم هم حسابی گه رفته توش و به زور می تونم جایی رو باز کنم. اینه که وبلاگای نخونده م همچنان رو هم تلمبار می شن...اینم یه تمرینی برای اینکه کم کم برگردم به حالت اولم...(اوووففف واقعا پشت و رو سرویس شدم! واو چقد نوشتم...به به !)

ا

طرف های ارومیه ام. کمی بالاتر به طرف شمال غربی. هوا به شدت سرد...همراه با بارش برف در بعضی نقاط !

تعطیلی اول هفته که خونه بودم هی خواستم بنویسم...هی لپ تاپم رو باز کردم روی زمین...صفحه ی سفید رو آوردم بالا...دراز کشیدم فک کردم...وول خوردم یه کم...جمع کردم خودمو نشستم...یه اس ام اس اومد...خوندم جواب دادم...از اول سعی کردم...

ا

علی ایحال ! نتیجه ش این شد که الان که چهارشنبه ست از کامپیوتر قدیمی کافی نتی اطراف ارومیه به طرف شمال غربی، دارم آپ می کنم...پس یعنی خلاصه لابد نشده هرکاری کردم! توضیح اضافی لازم نداره دیگه...

دلیلش اما مخلوطی بود از گیجی، اعصاب خوردی، گیجی، حواس پرتی، گیجی، شلوغی، گیجی...(خیلی گیج بودم واقعا!). بعد الان هم که اومدم اینجا نمی تونم از اون چیزی که اون موقع می خواستم بنویسم، بنویسم...برای اینکه الانم گیجم ! یعنی این چیزی که می خوام ازش بنویسم گیجم کرده...بعد وقتی می خوام ازش بنویسم چون گیجم نمی شه خب...!

ا

نیاز دارم به بازپروری ذهنی...که اون نیاز داره به برگشت به خونه...به خلوت...که دراز بکشم روی تختم و از پنجره نگاه کنم به درختایی که حالا همه ی برگاشون ریخته و می شه از لای شاخه های لختشون قشنگ شب رو دید...بعد بشینم برای خودم فک کنم...

نمی شه که توی این شلوغی...که باید حواسم باشه اطرافم...به کار...به آدما...آها به همین الان که دوستم کارش تموم شد و با اون یکی دوستم  وایسادن منتظر من...بعد چجوری می شه نوشت الان هرچقدر هم من تازه دستم گرم شده باشه؟ چه برسه به فکر کردن و بازپروری ذهنی !

اا

علی ایحال ! این بمونه برای روزی که پیر شدم و نشسته بودم اینجا رو بخونم و ببینم این روزا داشتم چه می کردم، کجا بودم و چه خبر...برای خودِ گیجِ این روزها !

ا

این مدت همش سفر بودم. دیروز برگشتم خونه و دوباره شنبه می رم. داریم اطراف کردستان رو آبادی به آبادی می گردیم. یک جاهایی که من هیچوقت نرفتم و ندیدم. و حالا با یک عدد 206 (که اصلا به درد بعضی جاده های خاکی و بد مسیر نمی خوره) و دو عدد دوست، دارم می رم و می بینم و یک عالمه از این طبیعت بکر و جاده های خیلی قشنگ که هیچکدوم مثل هم نیستن و منظره های بی نظیر، حظ می کنم.

ا

بعد هی می خوام بیام بنویسم از این طبیعت...این جاده ها که یک طرفش دشتِ و یک طرف دره...با درختای قرمز و گلای نارنجی...یا منظره ی دور کوه ها که مثل سایه ن توی ابر و هوای بارون...خونه های روی هم تا کمرای کوه...آبادی هایی که وقتی توشون قدم می زنی، حتی توی پاییز هم، سبز خوش رنگ می بینی...

من اصولا آدم طبیعت و این ها نیستم خیلی...مثلا اهل کوه و پیک نیک و اینجور برنامه ها...معمولا ترجیح می دم برم سینما یا کافه نشینی یا یه نمایشگاه عکس مثلا...ولی نمی دونم حالا این حس الان ربط به جو سفرهای این روزها داره یا واقعا طبیعت دلنشینه و من بی احساس بودم؟!

ا

البته با همه ی این ها، اصلا تحت تاثیر زندگی توی این محیط ها نیستم. امکانات کم، فرهنگ سنتی،...فکر می کنم اگر می شد محیط رو گرفت جدا کرد از اون اجتماع، چقدر چیز بی نظیری می شد. مثلا یه آبادی به همون شکل سنتی، خونه های روی هم و اون طبیعت بکر...بعد داخلش یه زندگی مدرن...فرهنگ امروزی، امکانات رفت و آمد راحت...یه ترکیب خیلی خوب می شد به نظر من...نمی دونم چرا هیچ معماری، مهندس عمرانی چیزی به فکر ساخت همچین آبادی نیست ! اینجوری هم آدم زندگیش رو داره مطابق با روز و نه عقب افتاده تر...و هم اون ساختار و طبیعت و شکل قدیمی خیلی می تونه روحیه ی آدم رو باطراوت کنه...تصور کنین هر روز که بیدار می شید پنجره تون رو به دره باشه...و برای اینکه برید نونوایی از کوچه های خاکی بارون خورده رد بشید...یا برای اینکه با همسایه تون صحبت کنید، روی پشت بوم هایی که همه به هم راه دارن هم رو ببینید.

از اونور توی خونه، عکساتون رو روی فلیکر بذارید، یوتیوب فیلم نگاه کنید، پیامای فیس بوکتون رو چک کنید. در همین حین، دینگ دینگ مایکرویو دربیاد که غذاتون رو گرم کرده. چشه این زندگی؟ یه نقص پیدا کنید فقط برای من...والا حرف نداره.

ا

شنبه می ریم اطراف بانه و سردشت. عکس ها رو شاید بعدا بذارم. این روزها که سفرم ولی اینترنت ندارم. ایمیل های دیر پاسخ، سر نزدن به وبلاگ ها، چراغ خاموش چت و این ها، دلیلش همینه. نیستم. مرسی از درک و همیاری شما !

ا

ا

عروسی پشت عروسی، برنامه ی این روزهاست. اون هم نه از این عروسی های تکراری و خسته کننده که از همون اول که آدم دعوت می شه تا می ره و برمی گرده باید عزا بگیره از این موهبت اجباری ! عروسی داریم تا عروسی...

عروسی های این روزها، از نوع کمپینی است ! جمعه که روز هشت ها بود (8/8/88) عروسی دوتا از دوست های خیلی خوب بود. هر دو هم کمپینی (یک میلیون امضا). و امشب هم عروسی دوست دیگری، یک عروس کمپینی. حالا اینجا دستورالعملی داریم برای کمپینی کردن مراسم ازدواج برای شمایی که بسیار کنجکاو شدید ! برای همه هم قابل استفاده است و بسیار کم خرج و هزینه است و با استفاده از این روش شما شروع یک زندگی رو همراه با برابری آغاز خواهید کرد (دقیقا مخالف مفهوم ازدواج در ایران) :

ا

اول از همه که باید یک شریک زندگی پیدا کنید ! که خب این بخش رو من به خودتون می سپارم و از روی شناخت و اعتمادی که به شما دارم مطمئنم در این قسمت مشکلی نخواهید داشت. فقط از بین اون تعدادی که دم دستتون دارید، پس از انتخاب، لطفا به ما هم بفرستید یک نگاهی بکنیم در لیست شما هم...قسمته دیگه...!

ا

دوم، که بخش بسیار مهمیه، شروط ضمن عقده. در قوانین ایران، شما به عنوان یک زن، وقتی ازدواج می کنید حقوق خیلی زیادی رو از دست می دید. مثل حق تحصیل، حق خروج از کشور، اشتغال، تعیین محل زندگی...همینطور حضانت بچه های آینده در درجه ی اول به عهده ی مرد و بعد از اون، جد پدری خواهد بود. همینطور پشیمانی، به دلیل سخت بودن طلاق (در مواردی غیر ممکن)، تقریبا امری محال می شه.

در عوض، تمام بار اقتصادی زندگی، وظیفه ی مرد می شه. این همون جاییه که نسبت به مردها ظلم می شه و اسمش هم هست نفقه. در مقابل البته بر خلاف اینکه یک زن برای طلاق باید هفت خوان رستم رو بگذرونه و بعد آیا موفق بشه یا نه، مرد به راحتی می تونه زن رو طلاق بده. یا بدون طلاق، ازدواج مجدد بکنه.

ا

خب حسابی نگران شدید ها؟ بله، ازدواج یک همچین چیزی است در قانون. همش هم جشن و شیرینی و رقص نیست. حالا اما چاره کجاست؟ شروط ضمن عقد. این ها شروطی هستن که می شه ضمن عقد تعیین کرد تا مانع تبعیض های قانونی شد که ازدواج بر طرفین اعمال می کنه.

این شروط شامل همه ی حقوقی هستن که زن با ازدواج از دست می ده. مثل حق تحصیل و کار و ...همینطور حق طلاق. این شروط با رضایت طرفین توی دفتر عقد نوشته می شه و دو طرف امضا می کنن. اینجوری همه ی شرایط برای زن و مرد برابر می شه و طوری نیست که مثلا حق طلاق دیگه انحصار به مرد یا زن داشته باشه.

ا

در مقابل امضای این شروط، درست اینه که از مهریه گذشت بشه. مهریه که یک زمانی تنها پشتوانه ی مالی زن بوده و یک ابزار دفاعی در مقابل قدرتی که قانون به مرد می ده (طلاق، ازدواج مجدد، حضانت بچه ها،...)، امروز دیگه پشتوانه ای نیست. مهریه رو می شه تا صدهزار سکه بالا برد و بعد برای گرفتنش باید ماه ها و چه بسا طولانی تر علاف برو بیای دادگاه خانواده شد...که بعد در صورتی که مرد توان مالی نداشته باشه، این قسط بندی می شه به سه ماه، یک ربع سکه ! و البته مواردی هم هست که مردهایی به خاطر مهریه زندان افتادن که خب این هم نه پول می شه برای زن و نه مرد اگر نخواد راضی به طلاق بشه خب نمی شه...

جای این ها، می شه شروط ضمن عقد رو برای برابری حقوقی و قانونی امضا کرد و مطمئن شد که نه فقط قلب و عشق و دوست داشتن هست که قراره شریک شد در زندگی، که حقوق انسانی و قانونی هم باید برابر باشه.

ا

سوم، مربوط به عروس هاست. حالا بعد از شروط ضمن عقد، شب عروسی که می رسه، بخندید، خوشحال باشید، زیاد برقصید و اصلا از شوخی کردن و تند رقصیدن و بقیه ی مهمونا رو وسط مجلس آوردن، نترسید ! چیه این قیافه های جدی...لبخندهای کمرنگ و فقط مختص به جلوی دوربین...رقص خیلی آروم و سر سنگین...ازدواج اجباری که نمی کنید! تنها نذارید داماد رو در این شب در خوشی و شادی و رقص و جنگولک بازی ! ازدواج شما هم هست دیگه ؟

ا

تبریک می گم ! ازدواج شما آماده ست ! خب فهمیدید حالا خوشی این روزها بابت چیه؟ بابت این ازدواج های برابر...این شادی هایی که روی تله ای از نگرانی و ترس اینکه فردای این ازدواج چی می شه، نیست...پیوندهایی که توهین نمی کنن به شعور کسی با نادیده گرفتن حقوق انسانیش...ازدواج این روزها، جشن برابری و یکسانی است. معلومه که خوش می گذره ! جای همگی باقی دوستان کمپینی هم خالی...حسابی شاباش شدن همه جمعه شب ! و امشب حتما !:)

ا

یک روزی همه رو می نویسم...همه ی ماجرای اون شب رو...از پیاده روی و هواخوری و مستی که به کجا می رسه...تا تاریکی و زمین سفت و پرده های شکسته... یک روزی می نویسم...از بوی عطر و عرق و گرما توی یک شب سرد...خونه ی قدیمی و خالی...پله های بلند...اتاق دلگیر با سقف کوتاه...و موزیک عالی...

ا

یک روزی می نویسم از همه...از ترس...از تماس دست ها...از به هم پیچیدن ها...از حرف ها و آه ها و جان ها...از درد...از نبرد تن ها...از شرم...و از خوشی و لذت...و لذت... یک روزی می نویسم...که چقدر بدنم تشنه بود...و چقدر دست هام دیوانه ی لمس کردن...و چقدر گیچ بودم از فضا...از تاریکی...مستی...آغوش های تنگ...از بوی مرد...

ا

از سنت شکنی ها...از دلهره ی بعد...از بی تابی...بیخوابی دم صبح...خواستن دوباره و نخواستن...از نیاز...از هوس...از بدن مرد...از دست هاش...از نوازشش...طعم دهانش...موهاش...خیسی گردنش از عرق...از تنگ تنگ تنگ فشارش...از زیباییش...

ا

یک روزی همه رو می نویسم...همه ی ماجرای اون شب رو...یک روزی...

ا